clickbajt u lekarza

Gdy jakiś czas temu Ronaldo odkładał wiadomą butelkę ze znanym na całym świecie logotypem tąpnął być może na chwilę jakiś ważny wykres. Ważny, jednak w tej samej chwili odszedł z tego świata ktoś dla kogoś najważniejszy, ktoś z biedy nie zjadł posiłku, ktoś inny uratował przypadkowego nieznajomego w reanimacji na przystanku autobusowym, a w wielu domach w milczącej codzienności rodzice zapewnili swoim pociechom szczęście w niemedialnej zabawie i wspólnym odrabianiu lekcji, co nie chciało wpłynąć na żaden z ważnych wykresów. A może wpłynęło. Łatwo zapomnieć przeglądając/ scrollując tzw. newsy, że informacja pochodzi z ciąży wielopłodowej, a żyjemy chyba trochę w świecie kultywowania jedynaka. Dotykam niechcący dysonansu, który odczuwa osoba czytająca na ruchomym pasku informacyjnym w TV o śmierci osoby publicznej lub popularnej, podczas gdy o zmarłym w tym samym czasie jej bliskim, może najbliższym z bliskich nikt nie wspomniał. Poniższe zdjęcie użyłem dla zobrazowania informacji „jedynaka” przydeptującego inne informacje z kategorii „pozostałe rodzeństwo”. Nie umniejszając rangi żadnej z przebijających się do społeczeństwa informacji spróbuję wzmocnić tym tekstem "pozostałe rodzeństwo", ponieważ być może warto je częściej dostrzec. Mimo że świat informacji dzisiaj chce/ musi „monetyzować” nie możemy zapominać, że uwagę mamy tylko jedną, a rozdysponowanie jej należy/ powinno należeć do nas jako jej właścicieli, chyba że po drodze sprzedaliśmy lub oddaliśmy za darmo jej udziały. Upomnieć się o nie nie jest przymusem, ale z pewnością możliwością. Stąd mój głos na pustyni.

Godny Zamiennik 

 

Istnieje powiedzenie "niezastąpionych całe cmentarze" i jest ono w dużej mierze prawdziwe, jednak każdy z nas zamykając oczy wspomni Tę/ Tego/ To, którą/ którego/ które nie dało się w żadnym stopniu zastąpić. Nie wynaleziono Godnego Zamiennika. Nawiążę do tego w innym kontekście, a czy ważnym zostawiam subiektywnej ocenie. Pojawia się wg mnie pytanie ile wartościowych/ oryginalnych/ potencjalnie cennych dla ludzkości projektów/ wizji/ koncepcji ulatuje/ ginie w świecie/ internecie za przyczyną celowego dostosowywania/ katalogowania i odsiewania tematów mniej ważnych/ ciekawych/ wartościowych od tych uznanych za ważne/ ciekawe/ wartościowe, decyzją bezpośrednią lub pośrednią poprzez algorytmy sterowane wg (nie?)określonego klucza mody/ uniwersalizacji/ unifikacji oraz popularności (słowo bożek) i najważniejszej dzisiaj, stąd wytłuszczę i napiszę wielką literą Monetyzacji. O pomyłkę nietrudno, jak to w życiu i po czasie dopiero widać, że nieomylnych założeń jest niewiele. Odrzuci (być może) biblijny budujący tzw. kamień węgielny przypadkiem lub nie przypadkiem. A może nie. Żyjemy jednak dzisiaj w świecie kilku najpopularniejszych gatunków jabłek, których w rzeczywistości jest 7-8 tysięcy (niesamowita jest przyroda!), co stało się po części z tzw. wolnego wyboru Klienta/ Konsumenta/ Odbiorcy sięgającego/ wybierającego/ klikającego po usługę/ produkt i wpływającego tym (nie)chcący pozytywnie/ negatywnie (niepotrzebne skreślić) na znaczący obszar własnego życia. Wydaje się jednak, że wyjątkowo pasuje do tego puzzla drugi, ze specyficznym napisem "kto jest bez winy, niech pierwszy [...]". Dzisiaj zakładam większość z nas byłaby zmuszona upuścić kamień na ziemię i bez słowa odejść. 

 

Uwagę mamy tylko jedną, a rozdysponowanie jej należy/ powinno należeć do nas jako jej właścicieli, chyba że po drodze sprzedaliśmy lub oddaliśmy za darmo jej udziały. Upomnieć się o nie nie jest przymusem, ale z pewnością możliwością. Kończąc myśl spuszczę na chwilę powietrze z tego balonu powagi i połączę dwie epoki (stary szkielet, nowy outfit) swoistym drillem dowcipu, który może i jest sucharem, ale oby nie tym ostatnim w plecaku podróżnika. 

 

Przychodzi clickbajt do lekarza, a lekarz daje mu lajka. Wszystko pasuje, to nie clickbajt choruje. 

 

|clickbajt u lekarza| © Janusz Zacharewicz

 

PS. Refleksję kończę mojego skromnego autorstwa paradowcipem, choć traktuję ją całkiem poważnie. Niech będzie moim głosem na pustyni.

zawsze będzie dzisiaj

Ten Wynalazca różnił się od pozostałych w swoim fachu. Nie słynął z pomysłów, czy projektów popularnych i modnych, po które ustawiały się kolejki oczekujących, a z takich, których zadaniem było służyć przez długie lata, z reguły dziesięciolecia, bez potrzeby ich wymiany i aktualizacji. Upływający czas i zmieniająca się technologia sprawiały, że składzik Tego Wynalazcy zalegał przedmiotami, które pamiętały poprzednie pokolenia, a mimo to wciąż spełniały zakładaną przy ich tworzeniu funkcję. Trochę jakby tym milczącym trwaniem chciały przekazać coś ważnego ich użytkownikom. Łączył je wspólny mianownik. Zawsze będzie dzisiaj.

 

Pewnego dnia, podobnego tylko na pozór do innych w drzwi warsztatu Tego Wynalazcy zapukał młody handlowiec. Nie był pierwszym, bo często sprzedawcy tu zaglądali i jak zawsze w takich przypadkach Ten Wynalazca kierował petentów do kolegów w swoim fachu. Nauczony doświadczeniem, że wszyscy szukają nowinek technicznych lub gadżetów wspierających pracę, w ten dzień, podobny tylko na pozór do innych zachował się podobnie. Jednak ten handlowiec nie odszedł, bo przybył pod konkretny adres świadomie. Przyszedł celowo do Tego Wynalazcy, ponieważ słyszał o jego kluczowym założeniu, że stworzone dzieło ma zadanie służyć przez długie lata. Młody człowiek przedstawił najpierw siebie, potem swoje oczekiwania, starając się nakreślić sens własnych poszukiwań i jego tzw. niespokojnego snu, który go z jakiegoś powodu nie opuszczał. Zależało mu na sprzedawaniu ilościowym i jakościowym przez całe zawodowe życie, nie tylko na raporcie z bieżącego dnia, miesiąca, kwartału, czy roku. Wytłumaczył, że kroki skierował do Tego Wynalazcy, bo nikt inny jak on właśnie miał szansę go zrozumieć. Po skonfrontowaniu oczekiwań i możliwości obaj rozmówcy podali sobie rękę i umówili się na odbiór zamówienia w terminie niesprecyzowanym. O ile jego realizacja będzie możliwa.  

 

Minęło kilka dni, podobnych tylko na pozór do innych i młody handlowiec odebrał telefon z informacją, że zamówienie jest gotowe do odbioru. Zostawił wszystko i podekscytowany, najszybciej jak mógł stawił się w warsztacie, w którym Ten Wynalazca zaprezentował mu niewielką pralkę z napisem "wy[b/p]rane techniki sprzedaży". Handlowiec zmieszał się, ale z każdą upływającą sekundą próbował sytuację zrozumieć. Hybryda słów "wybrane" i "wyprane" wyrażała to, co podskórnie czuł, choć nie umiał tego ubrać i poukładać w myśli i słowa. Z pozoru trudne dotychczas, teraz wydało się oczywiste. Zawsze uważał, że nie wszystkie techniki skutkujące sprzedażą "już" są odpowiednie, dlatego to on sam musi spośród nich wybrać. Czuł jednocześnie i rozumiał, że sprzedaż wieloletnia i powtarzalna, na której mu zależy, opiera się na zaufaniu i braku podstępu, co symbolizuje czystość i biel. Biel natomiast zazwyczaj wybierana jest z innych kolorów i prana osobno, co tłumaczy alegoryczne stwierdzenie "wyprane". Jeśli sprzedaż ma trwać lat 10, 20, 30, a może i dłużej, powinna być jak biel. Z pozoru trudne dotychczas, teraz wydało się oczywiste. Handlowiec spojrzał na tabliczkę znamionową pralki, na której widniał napis "termin przydatności - dzisiaj", zerknął na zegarek z datownikiem, następnie prosto w oczy uśmiechniętego Tego Wynalazcy i zrozumiał. Zawsze będzie dzisiaj.

 

Minęło kilka lat, podobnych tylko na pozór do innych i już nie taki młody jak przed laty, ale wciąż zakochany w sprzedaży handlowiec kontynuuje swoją zawodową drogę. W dokonywaniu codziennych wyborów w relacji z Klientem pomaga mu szczególny przedmiot z charakterystycznym napisem. Wynalazek ten powstał wskutek intencji młodego człowieka zajmującego się sprzedażą. Jego intencje spotkały się z geniuszem Tego Wynalazcy, który różnił się od pozostałych w swoim fachu. Nie słynął z pomysłów, czy projektów popularnych i modnych, po które ustawiały się kolejki oczekujących, a z takich, których zadaniem było służyć przez długie lata, z reguły dziesięciolecia, bez potrzeby ich wymiany i aktualizacji. Upływający czas i zmieniająca się technologia sprawiały, że składzik Tego Wynalazcy zalegał przedmiotami, które pamiętały poprzednie pokolenia, a mimo to wciąż spełniały zakładaną przy ich tworzeniu funkcję. Trochę jakby tym milczącym trwaniem chciały przekazać coś ważnego ich użytkownikom. Łączył je wspólny mianownik. Zawsze będzie dzisiaj.

czy umarło już tworzenie

Istnieją historie, które lepiej, by się nie powtórzyły. Zdarzają się jednak pożądane, wśród których niektóre dotykają własnym przykładem długowieczności, a może bezterminowości. 39 lat temu rozpoczął się cykl życia piosenki wyjątkowej jak świat Fantazji, której jest częścią. Niech trwa zgodnie z jej tytułem ["The NeverEnding Story" / 1984]. Fantazja i wyobraźnia niewątpliwie dokładają się do wspólnego worka z napisem „ludzka twórczość”. Poniżej refleksja dotycząca tej ostatniej.

czy umarło już tworzenie

 

Gdy ktoś zada mi pytanie "czy umarło już tworzenie" odpowiedź mam gotową, a ta powstała stuprocentowo w mojej głowie i zapewniam - nie jest odtwórcza. Bynajmniej. Tworzenie ma się dobrze, jedynie w wielu przypadkach zapadło w „śpiączkę” kontrolowaną, podtrzymywaną trochę na wzór farmakologicznej. Można zastanawiać się tylko przez kogo/ przez co i w jakim celu podtrzymywaną, z pewnością za przyzwoleniem i tzw. wolnym wyborem człowieka. Skutkiem "śpiączki tworzenia" mnoży się na świecie kopii i coverów. Słuchałem kiedyś radia dość popularnego i na kilka utworów z rzędu około połowę stanowiło przeróbki starych hitów lub opierały się na stworzonym przed wielu laty muzycznym temacie. Nie wiem, czy Twórczość kiedyś była aż tak mocna, że inspiruje i dominuje teraźniejszą, czy może ta dzisiejsza jest niedostatecznie silna w stanowieniu swojej autorskiej i "nieskopiowanej" historii. Bardzo to smutne i niesprawiedliwe, bo autorska muzyka powstaje i dzisiaj, a być może uszy nadstawiłem nieuważnie. Przyjmijmy do wiadomości z tzw. „dobrodziejstwem inwentarza”, że ten kij ma dwa końce, jak każdy. Oby listy przebojów w eterze przyszłości nie były zdominowane coverami coverów, bo szkoda by trochę było mimo ponadczasowości i genialności niektórych utworów nie poszerzać dorobku człowieka z Muzyce chodząc głównie po udeptanych ścieżkach.  

 

czas poświęcony ≠ zmarnowany

 

Ci, którzy usypiają dzieci piosenką z gatunku "na dobranoc" wiedzą, że są to melodie najczęściej wyszperane z zakamarków własnej pamięci. Mam i ja takich kilka, a w mojej głowie mieszkają w pokojach z wyblakłą tapetą już ponad 40 lat. Niestety dzisiaj na próżno, a co najmniej bardzo trudno szukać tego typu lub podobnych nowych, ponadczasowych dziecięcych utworów. Zauważyć można coś na kształt "czarnej dziury" twórczej. Nie wykluczone więc, że "dzisiejsze" dzieci swoim już pociechom będą śpiewały/ nuciły piosenki z dzieciństwa własnych rodziców, które wpojono im podczas codziennego usypiania. A i dziś jest czas na tworzenie oraz możliwość, miejsce, jak i potencjał "teraźniejszego" talentu. Pozwólmy mu wzrastać niekoniecznie/ nie zawsze kładąc na szali bożka popularności, mody, czy może lokowania produktu. Bo nie ma znaczenia co ma większą wartość, dorobek naukowy Isaaca Newtona, czy przepis na pierogi, którymi być może żywiła go jego babcia, gdyż nikt nie określi, co jest w ostatecznym rozrachunku i przy ostatnim tchnieniu człowieka wartością, a co marnością. Być może są równoważne. Istnieje natomiast mianownik wspólny/ warunek konieczny, który musi zaistnieć, zaprzęgając talent, pokonując lenistwo/ wygodę i chwilową lub dłuższą popularność. Jest to chęć tworzenia "pomimo". Świat XXI wieku wydaje się jednak płaci za coś innego.  

 

Dublowanie, kopiowanie i pójście „na skróty" nie dotyczy wyłącznie Muzyki i rodzi się w innych miejscach. Występowałoby z pewnością rzadziej, gdyby praca pisemna w szkole powstawała równolegle ze zużyciem butów w drodze do poszczególnych bibliotek (niektórzy z czytających te słowa wiedzą, co mam na myśli). Nie chodzi oczywiście o czas poświęcony (dzisiaj powiemy zmarnowany) na bieganie między budynkami, a o różnorodność myśli i wniosków podczas obcowania z materiałem, do którego dotarło się samodzielnie. Materiałem, o który trzeba się postarać, nie tym dostępnym w tzw. wynikach wyszukiwania. Dzisiaj natomiast czas poświęcony nazywa się zmarnowanym, więc liczy się "wyrzucenie" gotowego rozwiązania w kilka milisekund, a przywiązaną do każdego człowieka unikalność myśli i wniosków przygaszono jak żar w ognisku wiadrem wody. Świat XXI wieku płaci za coś innego, a ponieważ płaci, rodzi się „popularność”. 

 

bożek popularności

 

Wydaje się, że ta krótka refleksja może dotyczyć wszystkich, nie wyłącznie grzybiarzy. Ponieważ dzisiaj celem dla wielu ludzi jest popularność mająca koniec końców doprowadzić poprzez kliknięcia do pieniędzy, a także wnioskując z obserwacji, że dużo łatwiej o tak rozumianą popularność dzisiaj, niż jeszcze "n" lat temu, zasadne wydaje się przyjrzenie przykładowi Muchomora czerwonego (Amanita muscaria), grzyba niezaprzeczalnie w lasach popularnego, a równie niezaprzeczalnie przez grzybiarzy omijanego. Mimo że dużo ich czasem wysypie w lesie, można by rzec "jak grzybów po deszczu", popularnym (dzisiaj słowo bożek) składnikiem w potrawach przyrządzanych przez grzybiarzy nie są i prawdopodobnie nie będą. Czyżby te piękne bądź co bądź grzyby nieświadomie dowodziły tezy, że popularny nie zawsze znaczy pożądany? Tak by było, gdyby kliknięcie w "coś" tzw. efektem stada, bo jest modne, zgodne z trendem, coś co się (dzisiaj) opłaca powoli zatruwało „potrawę wnętrza" i zubażało funkcjonalność percepcji odbiorcy doprowadzając stopniowo do jej erozji. Nie da się zaprzeczyć, że mamy co chcemy na listach przebojów i nie tylko tam, a składniki przywołanej "potrawy duszy" dochodzą do człowieka podobne jak palenie papierosów czynne i bierne z różnych źródeł w sposób świadomy i ten drugi. Zatrucie to nie jest na szczęście śmiertelne dając szansę przeżycia, jak w przypadku pięknego bądź co bądź Muchomora czerwonego, którego można świadomie wzorem rozsądku grzybiarza ominąć. 

 

również mój kamień oraz co tracimy „rykoszetem”

 

Czy oraz kiedy zastanawiamy się nad tym, że kupując/ odbierając choćby "kliknięciami" czyjąś twórczość, nagradzamy tym trud wielu lat żmudnych ćwiczeń, a odwrotnie - brakiem tego zainteresowania/ zauważenia właśnie ją (nie)chcący zabijamy?  Wiara w to, że nadejdzie dzień, w którym warsztat i talent ludzki na powrót zatriumfują w starciu z hołdowanymi dzisiaj powszechnie kliknięciami/ odwiedzinami/ odsłonami wydawać się może na tę chwilę utopią. Mam jednak do Państwa prośbę, nieobligatoryjną/ obligatoryjną (niepotrzebne skreślić). Nie mówmy o tym ludziom ćwiczącym i szlifującym latami, z zamiłowania (powołania) własny warsztat wg różnych odmian talentu i pasji. Nie mówmy, że osiągając po latach/ dziesięcioleciach ćwiczenia na instrumencie muzycznym poziom perfekcji, będą musieli mierzyć się w "rankingu odsłon" być może z kimś spoza kategorii muzycznej. I częściej spróbujmy kliknąć/ odsłuchać/ zobaczyć "to", co na to zasługuje, gdyż "bańka" ma jedną, podstawową, pierworodną właściwość. Pęka.  

 

Patrząc na lustrzane odbicie relacji Twórca - Odbiorca pojawia się jeszcze pytanie o to, co tracimy "rykoszetem" po stronie Twórcy. Bo czy Artysta tworzy dlatego "to" i właśnie "tak", bo taki efekt finalny chętniej przyjmuje Odbiorca, czy to Odbiorca dlatego właśnie "to" i "tak" właśnie odbiera, bo tak tworzy Artysta. Jeśli to próba sił i mocowanie się ambicji i możliwości z kompromisem i pragmatyzmem, rykoszetem spłaszczana jest amplituda potencjału talentu twórcy oraz wyrażonej efektem finalnym twórczości. A być może szkoda tego, czego nie ma, a być by mogło, gdyby nie (przy)mus sytuacji (prawda/ fałsz: niepotrzebne skreślić). Świat XXI wieku płaci za coś innego i chcemy czy nie, coś tracimy rykoszetem. Smutne to gdy o tym pomyśleć jednak wciąż aktualne wydają się słowa "kto jest bez winy, niech pierwszy [...]". Dzisiaj zdecydowana większość z nas byłaby zmuszona upuścić kamień z ręki na ziemię i bez słowa odejść.

 

Poniżej amatorskie wersy, w których sam nie wiem, czy więcej jest Sprzedaży, czy Muzyki i o nią troski, ale z pewnością najmniej liryki. Niech na pierwszy plan wyjdzie przesłanie.   

 

Zwykle o Sprzedaży piszę,

jednak dzisiaj zarymuję, 
bo jak w życiu lubię ciszę,
też w Muzyce się lubuję. 

Utwór, z którym dzisiaj rano
w radia graniu się budziłem,
nie wiem, czy mi go SPRZEDANO,
czy go właśnie ja KUPIŁEM.

Bo podobnie jak sprzedaję, 
bywa, że i ja kupuję,
rytm i bas na podium daję,
wokal czasem wytypuję.  

Ale co jest najważniejsze,
żeby utwór "wpadł" do głowy
i by z próbą czasu w boju,
wciąż zostawał - przebojowy? 

Bo nim wejdzie wokalista,
pochód basu i bit cyka, 
wątek główny, gitarzysta
- są jak nity Titanica.

 
Choć wciąż nowe nuty kują,
to niestety, będę szczery,
bardzo często dziś królują,
mixy, drille i covery. 

A co dla Muzyki lepsze,
co jest lepsze dla Artysty,
Owoc i samo Tworzenie,
Sprzedaż, czy przebojów listy? 

Trudna dzisiaj jest ocena,
którą kto chce niech ocenia,
dobra jest w Muzyce zmiana,
lecz dobrego czas nie zmienia. 

Jak szeroki świat z impetem
ciosa rynku wciąż siekiera, 
tylko przy tym, rykoszetem,
nam Muzyka nie umiera?

 

|Muzyka na Sprzedaż| © Janusz Zacharewicz

 

PS. Kończąc wracam do początku refleksji. Gdy ktoś zada mi pytanie "czy umarło już tworzenie" odpowiedź mam gotową, a ta powstała stuprocentowo w mojej głowie i zapewniam nie jest odtwórcza. Bynajmniej. Tworzenie ma się dobrze, jedynie w wielu przypadkach zapadło w „śpiączkę” kontrolowaną, podtrzymywaną trochę na wzór farmakologicznej. Ponieważ tworzenie jest nadzieją istnienia oraz dalszego rozwoju Muzyki i innych dziedzin życia, w człowieku nadzieja i w jego chęci tworzenia "pomimo". Również pomimo braku zapłaty. Skoro wciąż człowiek tworzy, niech tak zostanie. Tworzenie jest nadzieją, a ta podobno umiera ostatnia. W świecie, w którym królują wszechobecne ułatwienia wciąż produkują skrzypce. 

Rolls-Royce na "awaryjnych"

Widziałem wczoraj na poboczu drogi luksusowego Rolls-Royce'a na "awaryjnych", którego tankował z przenośnego kanistra człowiek, który wyszedł z wysłużonego latami, by nie powiedzieć "obstukanego" auta. To zdarzenie wyjęło z jednej z szuflad mojej pamięci opowiadanie Bruno Ferrero, które "zapisało się" tam przed laty. Chcę je przytoczyć. 

______________________

"Pewnego dnia jeden z najsławniejszych profesorów uniwersytetu, kandydat do nagrody Nobla, dotarł nad brzeg jeziora. Poprosił przewoźnika, by go wziął do swej łodzi na przejażdżkę po jeziorze. Dobry człowiek zgodził się. Gdy byli już daleko od brzegu, profesor zaczął go wypytywać.

- Znasz historię? 

- Nie! 

- A więc jedna czwarta twego życia stracona. Znasz astronomię? 

- Nie. 

- A więc dwie czwarte twego życia poszły na marne. Znasz filozofię? 

- Nie. 

- A więc trzy czwarte twego życia są stracone.

Nagle niespodziewanie zaczęła szaleć okropna burza. Łódka na środku jeziora kołysała się jak mała łupinka orzecha. Przewoźnik przekrzykując ryk wiatru zapytał profesora: 

- Umie pan pływać?

- Nie - odpowiedział profesor.

- A zatem całe pana życie jest stracone [...]".

______________________

|profesor i przewoźnik| Bruno Ferrero (Wydawnictwo Salezjańskie)

Polecam też inne opowiadania tego autora, fikcyjne, jednak zostawiające przesłanie. Czy słuszne, zostawiam subiektywnej ocenie.

myśl o przywództwie

Ucichły tematy mniej ważne, w tym te, które zwykle poruszam. Dzisiaj bardziej niż zwykle porusza to, co 55 lat temu w swoim muzycznym pomniku wyśpiewał Czesław Niemen. Od pierwszego słowa po wstępie zagranym na organach Hammonda po słowo ostatnie, wszystkie są ważne i trafne. "Dziwny jest ten świat [...]". Jesteśmy mieszkańcami tego świata tylko chwilę, pytanie czy zechcemy wykorzystać ją dobrze, dla siebie i nie tylko. Oby "ludzi dobrej woli" było więcej.

 

Przywołując myśl o teoretycznie mało znaczącym działaniu jednostki, pośród wydarzeń przytłaczających i tragicznych chciałbym zwrócić uwagę na niezaprzeczalnie ważne działania ludzi na tzw. najwyższym szczeblu. Widzimy je codziennie. Działania każdego tzw. szarego człowieka wydają się jednak mieć znaczenie nie mniejsze. To również widzimy każdego dnia. W czasie triumfu niesprawiedliwości i cierpienia, splecionych z wyzwoloną odruchem, może instynktem dobrocią mam potrzebę przywołać i zostawić subiektywnej ocenie myśl o przywództwie, która zrodziła się w mojej głowie nieplanowana, sporo już lat temu. Choć dotyczyła innego tła/ kontekstu, być może ma szansę być uniwersalną oraz bezterminową. 

 

Postanowiłem wykorzystać drabinę w sposób mniej popularny. Udało mi się dostrzec coś mniej popularnego. W czasach rozkwitu hierarchii i przywództwa schodzę po szczeblach jednej z drabin na sam dół i podziwiam niezwykłe stworzenie, które w milczeniu zawstydza kto wie, może i ludzi. Pokazuje więcej, niż na pozór widać, zaprzęgając do działania sprzeczności. Łączy skomplikowane z prostym, odrzucone z niezbędnym, nielogiczne z dokładnie odwrotnym. Porusza się do tyłu i do góry nogami, obierając kierunek na wprost, do nawigacji wykorzystując (błahostka?) światło Słońca, Księżyca i Drogi Mlecznej. Zagospodarowuje też to, co zostało wydalone przez inne gatunki, stygmatyzując się tą czynnością w tym „pachnącym” świecie, działając na rzecz przetrwania najbliższych i przysługując się innym, nie pomijając ludzi. Tym właśnie łączy pokorę z dumą, a potrafiąc transportować ciężar 1100x większy od siebie, co plasuje go w pozycji lidera siłaczy na Ziemi nie komunikuje tego werbalnie, łącząc milczenie z przekazem informacji. Sporo tu symbiozy sprzeczności, a być może cichej, nienachalnej lekcji. W czasach rozkwitu hierarchii i przywództwa schodzę po szczeblach jednej z drabin na sam dół i podziwiam niezwykłe stworzenie (żuk gnojowy, Geotrupes stercorarius), które zawstydza kto wie, może i ludzi.

 

Poniżej zamieszczam amatorskie wersy, powiązane wg mnie z przywództwem w całości. Powstały długo przed obecną wojną, a czas dodał im niestety nowego oddechu. Kończę je znakiem zapytania, który być może nie zamknie tematu jak jego siostra kropka. Być może dzisiaj, może jutro, może nigdy, a może kiedyś znajdzie się czas na refleksję.

 

Gdy wata ciężarem zamieni się z cegłą,

wilk charakterem z owcą uległą, 

kruchość z trwałością, a słabość z siłą,
kłótnia zacięta z rozmową miłą.
Gdy dobre zamieni się w złe, a złe w dobre,
uprzejmość w bezczelność, a passé w modne,
gdy straty zamienią swą rolę z zyskami,
w samotne nieszczęścia - dotychczas "parami".
Gdy wszystko ulegnie powszechnej zamianie,
człowiek już złym, czy może dobrym się stanie?  

 

|zamiana| © Janusz Zacharewicz 

 

Kończąc myśl wracam do słów, od których zacząłem. Zawierają nadzieję powiązaną z odpowiedzialnością. Oby „ludzi dobrej woli” było więcej. PS. W refleksji pomógł mi znak zapytania oraz drabina, przedmiot dość prosty w konstrukcji. Po raz kolejny zauważam, że proste jest takie być może nie bez przyczyny.